IK HAAT JE. BLIJF BIJ ME.
- 14 apr
- 5 minuten om te lezen
Bijgewerkt op: 15 apr
Daar ben je weer.
Ik haat je. Blijf bij me.
Je bent pijnlijk fijn......
Je schuurt langs de randen van mijn huid, nog voordat ik je kan denken.
Je voelt warm, zwaar en licht tegelijk.
Je trilt ergens onder mijn stem, onder mijn adem.
Je trekt me naar binnen alsof mijn lichaam je al herkent voordat ik dat zelf doe.
En ik ben alweer met je mee.
Mijn dark desire.
Er is geen keuze. Alleen beweging.
Je brengt me naar die plek.
Waar alles zachter wordt en tegelijk scherper.
Donker. Levendig. Intiemer en ruimer tegelijk.
Waar mijn adem dieper zakt en mijn lijf luider wordt dan mijn hoofd.
Alsof ik kleiner word en tegelijk groter.
Je vult me.
Je drukt tegen mijn ribben aan.
Je zit in mijn keel als iets dat ik niet wil inslikken en niet wil uitspreken.
En ik doe iets wat ik niet kan stoppen.
Ik voed je.
Met muziek die door mijn borst heen trilt.
Met beelden die zich vanzelf ontvouwen achter mijn ogen.
Met aandacht die je groter maakt zodra ik je voel.
Ik weet wat er gebeurt…
En ik ga toch mee.
Omdat ergens in mij iets wil weten hoe diep je gaat.
En hoe ver ik kan zakken zonder te verliezen.
En soms…
kom je precies op de momenten dat alles te veel wordt.
Als mijn hoofd vol zit.
Mijn lichaam strak staat.
En ik nergens meer echt doorheen lijk te ademen.
Dan ben jij er.
Alsof je me oppakt en me even ergens anders neerzet.
Een plek waar ik niet hoef te denken. Niet hoef te dragen.
Alleen hoef te voelen.
En ik laat me meenemen.
Ik geef me over.
Omdat het lichter voelt dan blijven.
Omdat het intenser voelt dan wat er was.
Omdat jij me even laat verdwijnen uit alles wat er was.
En dan… die andere laag.
Scherp. Net hard genoeg om me stil te zetten.
"Niet doen. Dit is te veel. Straks raak je jezelf kwijt."
Mijn lichaam trekt samen. Alsof het zich herinnert dat het ook kan sluiten.
Tussen openen en terugtrekken zit ik vast.
Twee richtingen tegelijk.
Één deel dat je wil laten groeien tot je alles vult wat ik voel.
En één deel dat je wil doven nog voordat je een naam krijgt.
En precies daar wordt het pijnlijk.
Omdat ik je niet wil verliezen.
Maar ook mezelf niet.
En misschien is dat het ook wel…
Dat ik je niet helemaal wil inlossen.
Omdat je spanning draagt.
Iets wat me levend maakt op een manier die ik niet kan faken.
Alsof er iets in mij weet dat als ik je volledig toelaat… de scherpte verandert.
De lading verschuift.
En een deel van mij dat nog even niet wil.
Dus ik houd je vast op een plek waar niemand je ziet.
En ik nog net wel voel dat je er bent.
Pijnlijk lekker.
Wat zijn “dark desires” eigenlijk?
Wat vaak “dark desires” wordt genoemd, zijn geen afwijkingen van de mens.
Het zijn verlangens, impulsen of innerlijke bewegingen die te intens, te rauw of te ongekend voelen om direct in ons zelfbeeld te passen.
Ze kunnen zich uiten als:
verlangen naar controle of juist overgave
aantrekkingskracht die verwarrend of geladen voelt
fantasieën die botsen met hoe je denkt dat je “zou moeten zijn”
intensiteit die moeilijk te reguleren is
Wat ze gemeen hebben: ze bewegen dichter bij instinct dan bij controle.
En precies daarom voelen ze zo lichamelijk.
Dark desire of gewoon verlangen?
Niet elk verlangen voelt hetzelfde.
Sommige verlangens bewegen vrij. Ze zijn helder, zacht of krachtig, maar zonder veel innerlijke strijd.
Je herkent ze, ze mogen er zijn.
Maar er zijn ook verlangens die anders voelen.
Intenser, rauwer, alsof er iets op het spel staat.
Ze trekken aan je en stoten je tegelijk af.
Daar zit vaak een laag omheen: schaamte, twijfel of oordeel.
Niet omdat het verlangen zelf verkeerd is, maar omdat het ergens in jou niet helemaal ruimte heeft gekregen. En misschien is dat wel het verschil.
Niet tussen twee soorten verlangen, maar tussen:
verlangen dat kan stromen en verlangen dat in de schaduw leeft.
Wat we vaak “dark desire” noemen, is geen ander verlangen.
Het is verlangen dat nog niet volledig gezien of gevoeld mocht worden.
En juist daarom kan het zo intens aanvoelen.
Omdat het niet alleen verlangt om geleefd te worden, maar eerst… om erkend te worden.
Het lichaam begrijpt eerder dan het hoofd
Dark desires beginnen zelden als gedachte.
Ze beginnen als sensatie. Pas daarna komt het denken.
Met vragen, met oordeel, met interpretatie.
Maar het lichaam is al begonnen.
Wat er meestal gebeurt: splitsing
Wanneer iets zo intens wordt, ontstaat er vaak een innerlijke splitsing:
Het lichaam voelt. Het hoofd probeert te controleren, verklaren of stoppen.
En ergens daartussen trekken we onszelf terug.
Niet omdat we zwak zijn, maar omdat we geleerd hebben dat niet alles gevoeld mag worden.
Maar wat geen ruimte krijgt, verdwijnt niet.
Het blijft bewegen in ons systeem:
als herhaalde gedachten
als spanning of onrust in het lichaam
als emotionele afvlakking of juist overactiviteit
of als een gevoel van afgesneden zijn van jezelf
Wat je onderdrukt, laat zich niet zomaar wegstoppen.
Het komt terug. In je hoofd, in je lijf.
Soms als iets wat blijft trekken, bijna obsessief.
Of juist als het tegenovergestelde.
Leegte, afvlakking, alsof je een stuk van jezelf niet meer voelt.
Totdat je stopt met weggaan.
Wat er gebeurt als je blijft
Wanneer je - al is het maar een beetje - niet weggaat van wat je voelt, verandert er iets.
Niet omdat het verlangen verdwijnt. maar omdat het niet langer alleen hoeft te zijn.
Er ontstaat ruimte.
Om te voelen zonder meteen te handelen.
Om aanwezig te zijn zonder oordeel.
En precies daar komt iets in beweging.
De lading verschuift. De spanning krijgt ruimte.
De energie kan weer stromen.
En wat daaronder ligt, wordt voelbaar.
Levensenergie.
Niet als iets groots, maar als iets echts.
Wat dit kan betekenen in mijn sessies
In mijn werk gaat het niet om het verklaren van deze verlangens of het sturen ervan naar een bepaalde uitkomst. Het gaat om het openen van ruimte waarin je weer kunt voelen wat er in je lichaam gebeurt zonder het meteen te hoeven begrijpen of veranderen.
Daar waar iets intens of verwarrend wordt, niet weggaan.
Maar aanwezig blijven.
Zodat je lichaam zich kan herinneren dat het dit kan dragen.
Niet in het verhaal. Niet in het blijven herhalen of analyseren.
Maar daaronder.
Waar het lichaam al voelt voordat het hoofd begrijpt.
Waar energie beweegt zonder dat het eerst woorden nodig heeft.
Daar ontstaat iets anders dan controle.
Daar ontstaat aanwezigheid.
En van daaruit beweging.
En wat kan bewegen, begint weer te ademen.
Opmerkingen